തളിര്‍ക്കാലം

ചിര(അ)പരിചിതം

2012-01-22T16:32:00.000+05:30

കാറ്റ് തഴുകി പോകുന്നൊരു മരമാണ്
പക്ഷേ ഇലകളനക്കാതെ, ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽപ്പാണ്
ചേമ്പിലത്താളിലെ ജലം കണക്കേ
തൊട്ടാലും തൊടാതെ അറിഞ്ഞാലു മറിയാതെ,
കുടഞ്ഞ് എറിയുമ്പോൾ ചെവിയോർത്താൽ കേൾക്കാം
വെറുതേയനക്കങ്ങൾ പിടച്ചിലുകൾ.

തെരയുവാൻ വന്ന മഴ ഊത്തലടിച്ച് നനയ്ക്കുന്നു
കാണാത്തിരക്കിൽ പെട്ട് പനിക്കുന്നു
പനിത്തോർച്ചയിൽ തിരിച്ച് പോവുകതന്നെ ചെയ്യും
ആളൊഴിഞ്ഞ വഴിമരങ്ങൾ
ലിപിയറിയില്ലെങ്കിലും ഒട്ടൂം മടുക്കുന്നില്ല നിന്നെ
തിട്ടമായാർക്കറിയാം പകൽച്ചൂടീനോ
വിലാസം തെറ്റിപ്പോയവർ
പലമാതിരി ജീവിതം അതിൽ
ചിര(അ)പരിചിതർ നാം

തനിച്ചിരിപ്പിന്റെ അടയാളങ്ങളിൽ തിരഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതാവുന്നു
പൂമണങ്ങൾ ,
ഒന്നിനുമല്ലാതൊരു പിച്ചി മണക്കുന്നു നിന്നെയും
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കോർത്തെടുക്കുന്ന മൌനഭയങ്ങൾ
കാണാതായവർ വഴികളിലേക്ക് തിരയാനിറങ്ങി,
അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടോ എന്നറിയാതെ എങ്ങോട്ടോ തേടിപ്പോയി

എവിടെയുമാ പേരില്ല, പുറം ചട്ടയിലും
അവശേഷിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകത്തിലും നിന്റെ (എന്റെ) പേരില്ല
മഷിപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ് ആരും വായിക്കാതെ പോയ
ഒരൊറ്റ കോളം നീ( ഞാൻ)
മറ്റേത് വാക്കും പോലെയല്ല മരിച്ചു എന്നത്!

2

ഏറെ വൈകി കണ്ടവര്‍
അതിലേറെ നേരത്തെ
പിരിയുന്ന വഴിയുടെ അറ്റത്ത്
ചിത്രശലഭം ചിറക് നീര്‍ത്തിയത്
പോലൊരു മരമുണ്ട്.
ആ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ നിന്നാണ്
നമ്മള്‍ ഇരുവഴി പിരിയുക
ഇനിയുള്ള ജന്മങ്ങളിലും
തിരിച്ചറിയാന്‍ നിനക്ക് പിന്‍ കഴുത്തില്‍
ഞാനൊരുമ്മ തരും.
അത് പിന്നീടൊരു പൂമ്പാറ്റ ചിറകായ് മാറും

വറ്റിയ പുഴയുടെ സന്ദേശങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി

2011-08-04T14:49:00.003+05:30

കുടയെടുക്കാതെ ഇറങ്ങിയ
വെയില്‍ കുഞ്ഞ്
മഴയെ പേടിച്ച്
ഓടിച്ചാടി വന്നെന്റെ തൊടിയില്‍ വീണു
അപ്പോള്‍ ആര്‍ത്ത് വിളിച്ച്
മഴയിലേക്കോടിയ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയേയും
അവളുടെ കൂട്ടുകാരിയേയും കണ്ടു.

ഓലക്കാറ്റാടി. കാറ്റില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക്, അവളെന്ന് ഭൂപടം

2011-08-01T15:27:00.012+05:30

നീ കൈ തുടച്ച തൂവാലയില്‍ സ്വയം വരയുന്നു ഭൂപടം

വളഞ്ഞ് പുളഞ്ഞൊഴുകുന്ന
ചെറുതും വലുതുമായ
നിയതമല്ലാത്ത അളവുകളില്‍
വഴികള്‍ നേര്‍പാതകള്‍

എത്രയിടത്താണ് നിന്നെ കാണൂന്നത്

സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിന്റെ മുന്നില്‍, ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍
അവിടെ നിന്നും കുറച്ച് മാറി ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത വളവില്‍
ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഒരു പാളി ജനാലയില്‍

പാടത്തിന്റെ നടുവിലൂടെ അധികമാരും പോവാത്ത വഴിയില്‍
പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന്

നിന്നെ കാണുന്നത് കൊണ്ടാ വഴിയൊന്നും ഞാന്‍ പോവാറേയില്ല

കോളറ കാലത്തെ പ്രണയം*

2011-07-21T11:07:00.015+05:30

കൃത്യം 4 വര്‍ഷവും ഒമ്പതുമാസവും
നാലുദിവസവും പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു
കഥയിലെ ഫ്ലോരെന്റിനോ അരിസ ഞാനും
ഫെര്‍മിന ഡാസ നീയുമാണ്

കടുത്ത വേനലിന്റെ ഉച്ചപ്പകുതിയില്‍

മടങ്ങാനൊരിടമുണ്ടെന്ന് മറന്ന്

നമ്മള്‍ കപ്പലിറക്കും
കപ്പലോട്ടക്കാരനും ഞാന്‍ തന്നെ.

അക്വേറിയത്തിലെ പുല്‍നാമ്പു പോലെ

പ്രഭാതവെയില്‍ കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍
എനിക്കു മാത്രം കേള്‍ക്കാനാകുന്ന
ഏകാന്തതയുടെ ഇടങ്ങളില്‍

തണുത്ത കൈവിരലുകളാല്‍
തൊടുമ്പോള്‍ മരിച്ച് പോയെന്ന് കരുതുമോ

ചെമ്പകപ്പൂമണം, വെളുവെളെ വെളുത്ത ആട്ടിപറ്റം

എനിക്കറിയാം, പിരിഞ്ഞതില്‍ പിന്നെ

അവിടെ തന്നെയുണ്ടൊ എന്നറിയാന്‍

വെറുതേ കാത്തു കാത്തു നില്‍ക്കുകയും

തളിര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിന്നെ

കാറ്റിനാല്‍ എപ്പൊഴും വൈകി വരുന്ന ,

പല നിലകളുള്ള ആകാശമുള്ള,

ദേവാലയങ്ങളില്‍ മാത്രം കാണുന്ന,

അസാന്നിധ്യങ്ങള്‍ നിറയുന്ന,

നമ്മുടേതല്ലാത്ത ജലപ്പരവതാനി

ആളൊഴിഞ്ഞ് മ്ളാനമായ ശ്മശാനം

ചുഴലിക്കാറ്റ് നമ്മുടെ പായ്ക്കപ്പലിനെ

ഏത്‌ ദ്വീപിലേയ്ക്കാണ്‌ കൊണ്ട് പോകുന്നത്

ഫെര്‍മിന, നീ ഒരടയാളവും പേറുന്നില്ല

ഒരു പൂമ്പാറ്റച്ചിറകടയാളവും നിന്നെ

അടയാളപ്പെടുത്തുന്നില്ല

ഉടലില്‍ ഓര്‍മ്മ

കൊരുത്ത് വലിച്ചതിന്‍ പാടുകള്‍

ഇത് പോലൊരു വെയില്‍

കണ്ടിട്ടേയില്ല ഞാന്‍

--------------------------------------------------------------------
എല്ലാം മാര്‍ക്വിസ് വക*

അപൂർണ്ണം

2011-07-05T16:34:00.001+05:30

സൈറൺ തുടർച്ചയായി മുഴങ്ങുന്ന വെള്ളിയാഴ്ച
വിളറിയ ഒറ്റ വരി
ഉടലിലെഴുതിയ നെരിപ്പോട്
ഒരേ കാലത്തിൻ ഉപ്പും മധുരവും
കർഫ്യൂ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന തെരുവുകളീൽ
കൂട്ടം തെറ്റിപ്പെട്ടുപോയൊരാൾ
എവിടെ നിന്നും വരാവുന്ന വെടിയൊച്ചയ്ക്ക്
കാത്ത് നിൽക്കുന്നു

ഈ ഒറ്റപ്പെടൽ ഞാൻ സഹിക്കാവുന്നതിലും
അപ്പുറത്താണെന്ന് ആരെങ്കിലും പറയുമോ നിന്നോട്
വരാനിരിക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പു പോലും തരാതെ
അധിനിവേശം നടത്തുന്നു
മഹാ സങ്കടങ്ങളിലേക്ക് പിന്നെയും തീയൊഴിക്കുന്നു

397 കിലോമീറ്ററുകൾ ദൂരെ ഒരുവൾക്ക് തണുക്കുന്നു
ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നു, പുതപ്പ് വലിച്ചിടുന്നു
ജ്വരമിവൾക്കെന്ന് പിടയ്ക്കുന്നു
അകമടച്ചിരിക്കുന്നവർക്കേ കേൾക്കാതുള്ളൂ
കാണാച്ചരടുകളിലൂടെ കരച്ചിലും ചിരിയും
തൊട്ടുതൊട്ടെത്തുന്നു

പുഴ മുറിച്ച് കടക്കാൻ കൊടുത്ത കാലുകൾ
തിരിച്ച് വരാതെ ഒളിച്ച് പോയി
കാലില്ലാതൊരുവൻ ഇങ്ങേക്കരയിൽ
ഓർക്കാപ്പുരത്ത് പെയ്തൊരു മഴയിൽ
പുഴ നിറയുമ്പോൾ അനാഥൻ
തെല്ലിട കുതറി മാറി പിന്നെയും
പഴയ ഇടങ്ങളിൽ എത്തുന്നു
ജഡത്വം അതിനെത്ര പേരുകൾ

ഒരക്ഷരതെറ്റ് പോലുമില്ലാത്ത ഓർമ്മയിൽ
മരിച്ചവരുടെ ഒരു വണ്ടി
വിരൽ മുറിയുന്നൊരൊഴുക്കിലും
പുഴ കടന്നു പോയി

എല്ലാറ്റിനും ഒടുക്കം
മരിച്ചു പോയ അത്രയ്ക്കും
പ്രിയപ്പെട്ടൊരാളെ
ഉണര്‍ത്താന്‍ നോക്കും പോലെ
സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത ഫോണിലേക്ക്
ഞാനിങ്ങനെ വിളിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

ആഭിചാരം

2011-07-05T16:33:00.002+05:30

മഹാമന്ത്രവാദിയായ ഒരുവൻ
ഒഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങളിൽ നിന്നും കിളികളേയും,
പൂമ്പാറ്റകളേയും പറപ്പിച്ചു
ചിലപ്പോൾ പരാജയപ്പെട്ട് കൂവൽ ഏറ്റ് വാങ്ങി
കാമുകനാവാൻ ശ്രമിച്ച പരാജയപ്പെട്ടവൻ
ആയിരുന്നു അവനെന്ന് ആരുമറിഞ്ഞില്ല.
ഹൂ ദ ഫക്ക് ഈസ് ആലിസ് *
റിപ്പീറ്റിലിട്ട ശേഷം മാജിക്ക് കാണാൻ വന്ന
ചെറിയൊരു പെൺകുട്ടിയെ പ്രണയിച്ചു.
(വാക്കുകളുടെ നൈരന്തര്യത്തെകുറിച്ച് പരാതി പറയരുത് )

വിശക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ
വയറ് നിറയെ ഉമ്മ കൊടുത്തു
നിറഞ്ഞ വയറുമായൊരുവൾ
പെരു മഴയിലേക്കിറങ്ങിപ്പോയി

Smokie എന്ന ബാന്റ്റിന്റെ പ്രശസ്തമായ ഗാനം. Living Next Door to Alice

യ എന്ന പെണ്‍കുട്ടി

2011-07-05T16:33:00.000+05:30

എനിക്കില്ലാത്ത ശനിയാഴ്ച അവധിയില്‍
കർക്കിടകത്തിന്റെ മിടിപ്പുകളായ്
നീളുമൊരു വാരന്ത്യത്തില്‍
ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ നീയുറങ്ങുന്നു

പുറം വെയിൽ കനക്കുൻപോൾ
മടിച്ച് മടിച്ച് തുറക്കുന്ന നിന്റെ
കണ്‍ പീലികളില്‍ ഉമ്മവച്ച് പിന്നെയുമടയ്ക്കണം
കിതപ്പാറ്റി ആര്‍ക്കും മനസിലാവാത്ത
പ്രാചീന ലിപികളാല്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കണം
ഭൂമിക്കറ്റം പോയി നിൽക്കണം

ഈ രാത്രി എല്ലാരുമുറങ്ങുമ്പോള്‍
ഉണർന്നിരിക്കുന്ന നിനക്കുമെനിക്കും
ഒരു മുടിയിഴ കനത്തില്‍
തിരശ്ശീലയൊരുക്കുന്നു നിലാവ്
ഉണർന്നെണീക്കും നേരം പേമാരി കൊണ്ടുപോയ
വഴികളില്‍ വെയിലില്‍ , നിഴല്‍ വീഴുമിടങ്ങളില്‍
നിറ്റെയുമെന്റെയും പേര്

ഇരുണ്ട കയറ്റിറക്കങ്ങളില്‍ തൊട്ടാലടരും ഉറവകള്‍
നനഞ്ഞ കൈവിരലുകള്‍
മുട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് പല വട്ടം മൌനമാകുമൊരകലം
മടങ്ങുന്നു രുചികള്‍
ജലത്തോളം പിടഞ്ഞ് ഓരോ വഴിച്ചാലുകളിലും
നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞൊഴുകി കൂടിക്കലര്‍ന്ന് തനിയേ
വാര്‍ന്ന്, മുറിഞ്ഞ് പോയ വേരുകളെ ഉണര്‍ത്തി
ഓര്‍മ്മയിലൊരു പച്ചയുണരും

അവളെപ്പോഴും
മയയെന്നേ പറയൂ പക്ഷേ നിറഞ്ഞു പെയ്യും മഴ
പുയയെന്നേ പറയൂ പൊടുന്നനെയൊരു പുഴ
നിനക്കുമെനിക്കുമിടയിലൂടൊഴുകും.

മുറിയുന്ന സീബ്രാവരകളിൽ ഒരു വാടക സൈക്കിൾ..

2011-05-23T16:00:00.001+05:30

സീബ്രാവര വര മുറിച്ച് പരിചയങ്ങള്‍ തെരുവിലേക്കിറങ്ങി.
നമ്മുടെ വാടക സൈക്കിൾ
ഒരു ദിശയിലേക്ക് മാത്രം തുറക്കുന്ന ഒറ്റത്തടിപ്പാലത്തിലേക്കും.
അതിനപ്പുറം പഴയ പൂമരങ്ങളെയും മുള്‍വേലികളെയും കടന്നു പോകുന്നു
ഭൂപട വഴികളിലെ പച്ച നിറഞ്ഞ, തവിട്ട് നിറം വീണ
മഞ്ഞ് വീഴുന്ന, മണലിരമ്പം നിറഞ്ഞ
പാലം കടന്നെത്തുമ്പോള്‍ നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ത്
അതിശൈത്യത്തിന്റെ തെരുവുകള്‍ അധീനപ്പെടുത്തിയ മുറികള്‍
നമുക്ക് താമസിക്കാന്‍, കെട്ടിപ്പിടുച്ചുറങ്ങാന്‍, ആഴങ്ങളില്‍ പരതാന്‍
ക്ഷുഭിതമായ ചുവരുകള്‍ നിന്നെയുമെന്നെയും പേടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്
ഒളിച്ച് പോന്നതറിഞ്ഞിട്ടാവം, തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോവൂ
എന്നാവും പറയുന്നത്

ആന മയിലൊട്ടകം, കളിക്കാം, തോൽക്കാം
കാലങ്ങളായി രക്തമോടാത്ത വിജന വഴികളിൽ
ഒരേ നില്‍പ്പ് നില്‍ക്കുന്ന പിച്ചക്കാർ, വഴി വാണിഭക്കാര്‍
പൊടി വന്ന് മൂടി മാറാല കെട്ടി കല്‍ പ്രതിമ പോലായവർ
ഈ നഗരം ദൂരെയുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം മുറികയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു
നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഒരേ നില്‍പ്പാണ് നഗരമേഘങ്ങള്‍
അതിര്‍ത്തിക്കപ്പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയും,
പുഴയൊഴുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്
മരിച്ചവരാൽ ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുന്ന നഗരം,
ജനലിലൂടെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ
പെട്ടെന്നൊരു കാറ്റ് വീശും
മഴ പെയ്യുമെന്നു തോന്നും, പക്ഷേ പെയ്യില്ല.

അപരിചിതമായ പദപ്രശ്നത്തിലെ കോളങ്ങളില്‍
എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ സൈക്കിളോട്ടുന്നു.
കാട്ടുപൂച്ചയൊന്ന് ഇലകളില്ലാത്ത
മരം കയറുന്നു, മുകളില്‍ ചെന്ന് താഴേയ്ക്ക് നോക്കുനു
ചാരിവച്ച സൈക്കിള്‍ കാണുന്നു
കടല്‍തീരത്ത് വരച്ച് പോലെ സൈക്കിള്‍ പതിയുന്നു
കാലടികള്‍ പതിയുന്നില്ല

ചെരിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന നിന്റെ വയറിന്റെ ഓരങ്ങളിലൂടെ
സൈക്കിളിളോട്ടുന്നു. അടി വാരങ്ങളിലേക്ക്
നല്ല വേഗത്തില്‍ ഓടിച്ചു പോകുന്നു
കൂര്‍ത്ത വളവിലൊന്നിൽ
മുന്നേയുള്ള വാഹനത്തിനെ മറികടക്കവേ
എതിരില്‍ നിന്നൊരു വാഹനം
പാഞ്ഞു വരില്ലെന്നൊരു ഉറപ്പിൽ
പിന്നിലോ മുന്നിലോ നിനക്കിരിക്കാം

എപ്പോഴും ഉപേക്ഷിക്കാവുന്ന സൈക്കിളിൽ
ആര്‍ക്കും അറിയാത്ത നഗരങ്ങിൽ പോകാം
തിരിച്ച് വരില്ലാത്ത സൈക്കിളിനറിയില്ല
മഴ മരണമാവുന്നതിനു മുന്നെ
നിശബ്ദമായി നടന്ന കപ്പല്‍ഛേദത്തിന്റെ കഥ

രാത്രി റേഡിയോ

2011-05-23T15:59:00.001+05:30

രാത്രിയത്രയും ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നവര്‍ക്കായി
പഴയ സിനിമാപ്പാട്ടുകളുമായി റേഡിയോ
മുകേഷും ഗുലാം അലിയും പാടും
പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍, ഉറങ്ങിയവരെ ഉണര്‍ത്താതെ
അവിടെ നിന്നൊരാള്‍
ഇവിടെയുള്ളൊരാള്‍ക്ക് വേണ്ടി പാട്ടു വയ്ക്കും

മുറിഞ്ഞതൊക്കെയും തനിയെ
തളിര്‍ക്കുമെന്നോര്‍ത്തിരിക്കെ
നിര്‍ത്താതെ മൂളും രാത്രി റേഡിയോ

*
എന്നെ ഞാനെന്റെ പുറമ്പോക്കിലേക്ക്‌ മാറ്റി താമസിപ്പിക്കുന്നു
വെളിച്ചം കെടാത്ത വീടുകളിലെ ജനാലകള്‍
അവയുടെ മങ്ങിയ കണ്ണുകള്‍ തുറന്ന്
എന്താണിവിടെയെന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നു

*
കാറും കോളുമൊഴിഞ്ഞ രാവുകളില്‍ ചിലനേരം
വഴിതെറ്റിയെന്നോണം
നിന്റെ തുറമുഖത്തേക്ക് എന്റെ കപ്പലണയുന്നു
നങ്കൂരമില്ലാതെ വെറുതെ തുഴയുന്നേരം
പൊടുന്നനെ പുറപ്പെട്ടു വരുന്ന കാറ്റിലുലഞ്ഞ്‌
പിന്നെയും ആഴക്കടലാവുന്നു

*
പുറത്താക്കപ്പെട്ടവര്‍ക്കു മാത്രം വെളിപ്പെട്ട
ഏതോ ചില്ലക്ഷരം കോറി മുറിഞ്ഞ വിരലുകളാല്‍
പെട്ടെന്ന് മുറിഞ്ഞ് പോകില്ലെന്ന്
ഓരോ വാക്കിന്റെയും അറ്റത്ത് എഴുതിച്ചേര്‍ക്കുന്നു
വാരാന്ത്യത്തില്‍ പൂക്കുന്ന പൂന്തോട്ടങ്ങള്‍
മറക്കാതെ നനയ്ക്കണമെന്ന്‌ ഒരു വരി
എല്ലാ കത്തുകളിലും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു
വെയിലാറിയ എന്റെ പഴയ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തേടി
അക്ഷമരായ സന്ദര്‍ശകര്‍
*
ഏറ്റവും ആഴം കൂടിയ മുറിവ് മഴക്കാലമാകുന്നു
ആര്‍ക്കു തിരിച്ചറിയാനാകും മരിച്ചുപോയ
രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ ഏകാന്തത?
രാവെത്ര പൊള്ളിയ്ക്കുന്നു
പ്ര(ണ)ളയത്തിലാണ്ട ഒറ്റുകാരാ.

ചുവപ്പിലും പച്ചയിലും ഞാനും നീയുമെന്ന സാദ്ധ്യതകള്‍

2009-11-14T12:30:00.000+05:30

പ്രായമായ ആരോ കൈ കുത്തി
മുട്ടിലിഴയും പോലെ കിതച്ചെത്തുന്ന
തീവണ്ടി നിങ്ങളാണെന്ന് തന്നെയോര്‍ക്കുക
സ്റ്റേഷനിലെത്തുമ്പോഴേക്കും
കാത്തിരിക്കുന്ന മര ബന്ചുകളും
പൊളിഞ്ഞ സിമന്റ് ഇരിപ്പിടങ്ങളും
പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേല്ക്കും
ഉച്ചത്തിലും നിശബ്ദതയിലും
വിട വാക്കുകള്‍ ഉയരും

തിക്കി തിരക്കി അക്ഷമയോടെ
നിങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ച് കയറും
ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നവരുടെ വഴി തടയും
വീടെത്താന്‍ വൈകുന്നവര്‍ പരാതിപ്പെടും
എന്ത് കിടപ്പാണിത്,
എന്താണ് പോകാത്തത്

ഇനിയുമുണ്ട് ചിലര്‍
വൈകിയെത്തുന്നവര്‍,
അവരുടെ ചിരികള്‍
മുന്നിരുട്ടില്‍ പാനീസ് വിളക്കിന്റെ
ചില്ലുമറകളില്‍ തെളിയും
കിന്നരിയും, കുടയും,
അത്തറിന്റെ മണവും

റെയിലുകള്‍ വരണ്ട
ചരല്‍പ്പാതകളില്‍ നീളും
പച്ചയും ചുവപ്പും നിറഞ്ഞ
മരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ പാതയിലൂടെ
കുതിച്ച് പായും
കച്ചയഴികെ ചിനച്ച്
മരങ്ങളില്‍ കാറ്റ് പിടിക്കും,
തടുക്കപ്പായില്‍ നമസ്കരിച്ച്
ചിറക് കുടയും

എവിടേയും നിര്‍ത്താതെ ആരുമിറങ്ങാതെ
ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന തീവണ്ടി,
അതില്‍ പനിയേറ്റ വീടു പോലൊരു
കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ്

രണ്ട് മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ദൂരം

2009-10-18T20:46:00.000+05:30

ഇല കൊഴിഞ്ഞ മരത്തിനും
നിറയെ പച്ചപ്പുള്ള മരത്തിനും
ഇടയിലാണെന്റെ വീട്
നീലയില്‍ മഞ്ഞ നിറമുള്ള തൂവലൊരെണ്ണം
കളഞ്ഞ് കിട്ടിയതീ വഴിയില്‍ നിന്നാണ്
കത്തുന്ന വേനലില്‍ നിന്ന്
തളിര്‍ക്കാലം നോക്കി പറന്ന
പക്ഷി പൊഴിച്ചതാവാം

അടര്‍ന്നു പോവാതെ
വേരുകളാഴ്ത്തിയൊരു തൂവല്‍
ജലത്തില്‍ തെന്നിത്തെറിക്കും പോലെ
കാറ്റൊഴുക്കെടുത്തു
ആരുടെ ചൂണ്ടക്കുരുക്കാവാം

ജനല്‍ചില്ലിനപ്പുറമൊരു മിടിപ്പ്
ഇന്നലെയോളം കാണാത്ത
നീലയില്‍ മഞ്ഞ നിറമുള്ളൊരാളാരോ,
ഏതോ പുരാതനമായ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞു
"എന്റെയാണത് തിരികെ തരൂ"

ഇല കൊഴിഞ്ഞ മരത്തിന്റെ പിന്‍ വിളിയില്‍
ഊരിയെറിഞ്ഞതാണെന്നെത്തന്നെയെന്ന്
സങ്കടങ്ങളുടെ കടും കയ്പ്

അടുത്തെങ്ങുമില്ല വെയില്‍, പൂക്കള്‍
വീടെത്തും മുന്‍പേ പിരിഞ്ഞു പോയവര്‍,
പക്ഷി അല്ലെങ്കില്‍ തൂവല്‍.
അങ്ങനെ എന്തൊക്കെ തിരികെയെടുക്കും നമ്മള്‍

അകത്തും പുറത്തുമായി ഒരു വാക്ക്

2009-10-15T15:07:00.000+05:30

പ്ലാറ്റ്ഫോം രണ്ടിലൂടെ
തിരുവനന്തപുരം-മംഗലാപുരം കടന്നു പോയി
പ്ലാറ്റ്ഫോം ഒന്നിലിരുന്നാല്‍ കാണാം
അടച്ചിട്ടതും അടയ്ക്കാത്തതുമായ ജാലകങ്ങള്‍
ധ്യാനത്തിലെന്ന പോലെ
ജനല്‍കമ്പികളില്‍ തല ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നവര്‍ ,
കൈ ചെവിയിലേക്ക് ചേര്‍ത്ത് കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്ന നിശബ്ദര്‍
ആര്‍ക്കോ ചെവിയോര്‍ക്കുന്നവര്‍
അദൃശ്യമായ വള്ളികള്‍ കൊണ്ട്
ആകാശങ്ങളിലെവിടെയോ
കൊരുത്തിട്ടുണ്ട് ഓരോ ബോഗിയും
അച്ഛന്‍ , അമ്മ, അനിയത്തി, കാമുകി, കാമുകന്‍
ഒരു മനുഷ്യനു ഭൂമിയില്‍
സാധ്യമായ ബന്ധങ്ങളൊക്കെയും
കാണാച്ചരടിലൂടെ വേഗതയില്‍
പായുന്ന തീവണ്ടിയിലേക്ക്
കണക്ട് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ചിലപ്പോള്‍ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞ് അറ്റു പോകും, രണ്ടാകും
പാളങ്ങളില്‍ മുറിഞ്ഞ് ശിരസ്സുമുടലും വേര്‍പെടും പോലെ

കാണാതായവരുടെ അടയാളങ്ങള്‍

2009-10-12T09:13:00.000+05:30

അടിക്കടി വളരുന്ന മഴയില്‍
പോവേണ്ട ബസ് കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നു
നോക്കി നോക്കിയിരിക്കെ
അര്‍ദ്ധരാത്രിയാവുന്നു
വഴിയറ്റത്തെ വളവില്‍ കാഴ്ച ഉറപ്പിക്കുന്നു
എന്നും പോലെ അത് സമയത്ത് വരുന്നില്ല
എപ്പോഴും പോലെ കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നു

കുറെ പേര് കടന്ന് പോകുന്നു
കാറില്‍, സ്കൂട്ടറില്‍, സൈക്കിളില്‍
എന്നാലും നമ്മള്‍ കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നു
ഒട്ടും മുഷിപ്പില്ലാതെ
പേരറിയാത്തവരെ നോക്കി
ചിരിക്കുന്നു.

ക്രമം തെറ്റിയ ഒരു വൈഡ് ഷോട്ടില്‍
നെടുകെ കുറുകെ നിഴലുകളെ നിരത്തി
ടെലഫോണ്‍ പോസ്റ്റുകള്‍,
ഇലക്ട്രിക് കമ്പികള്‍,
മഞ്ഞ വെട്ടം,കുടചൂടിയവരുടെ സില്‍ഹൌട്ടുകള്‍

അവസാനത്തെ ബസ് നനഞ്ഞെത്തുന്നു
പെട്ടെന്ന് ജീവിതങ്ങളെല്ലാം കയറിപ്പോകുന്നു
ബസ് സ്റ്റോപ്പ് ശൂന്യമായി ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നു
രാവിലെ ആളുകളെത്തും വരെ ഏകനാണെന്ന്
ആശങ്കപ്പെടുന്നു, പേടിക്കുന്നു.
തെരുവുകളിലേയും, അടുത്ത കെട്ടിടങ്ങളിലേയും
വിളക്കുകള്‍ പൊടുന്നനെ അണഞ്ഞു പോകുന്നു

ആളുകളെത്താന്‍ ഇനിയും കാത്തിരിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു